( وَأَن تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَاتَعْلَمُونَ ) « 1 » . « كه دربارهء خدا چيزهايى بگوييد كه بدان آگاه نيستيد . » قرآن سخن بدون علم و آگاهى را گناه كبيره‌اى مىداند كه خداوند آن را بزرگ مىشمارد و بندگان آن را كوچك مىپندارند . خداوند مىفرمايد : ( وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُم مَا لَيْسَ لَكُم بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَهُوَ عِندَ اللَّهِ عَظِيمٌ ) « 2 » . « و چيزى بر زبان مىرانديد كه دربارهء آن هيچ نمىدانستيد ، مىپنداشتيد كه كارى خرد است و حال آن كه در نزد خدا كارى بزرگ بود . » بنابراين نمىتوان انديشه يا عملى را مادامى كه به يقين نرسيده‌ايم به كسى نسبت دهيم ، و نيز نمىتوان سخن كسى را تفسير كرد مگر پس از آن كه نسبت بدان يقين حاصل شود و الّا اين تفسير نوعى تحريف سخن ديگران و گونه‌اى تهمت است . اهمّيت مسأله دربارهء خداوند سبحان افزايش مىيابد ، لذا هر سخنى كه به ذات كبريائيش منتسب است بايد با تأكيد و يقين همراه باشد و در غير اين صورت بر خدا دروغ بسته‌ايم : ( إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لَايُفْلِحُونَ ) « 3 » .

--> ( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 169 . ( 2 ) - سورهء نور ، آيهء 15 . ( 3 ) - سورهء نحل ، آيه 116 .